Een skikampioen word je niet op de sneeuw maar in een windtunnel

WILRIJK – Voor de atleten van de landen die de medailles verdelen in het skiën zijn Olympische tickets bijzonder duur. Een al dan niet selectie hangt vaak af van die ene fractie dat je vlugger naar beneden glijdt dan je naaste concurrenten. De Amerikaanse veteraan Steven Nyman (35) weet dit als geen ander. Hij nam deel aan de Spelen van 2006, 2010 en 2014, maar geraakte heel vaak geblesseerd.

Zijn laatste zware val deed hij vorig jaar in Duitsland. Hij hield er een zware knieblessure aan over. Na een lange revalidatie mocht hij stilaan van een vierde Olympisch avontuur beginnen dromen. Tot hij zich eind vorige maand opnieuw blesseerde. Weer gebeurde het in Duitsland – maar dit keer wel op training – en nu aan de andere knie. Nyman heeft nu al zijn hoop gericht op de Wereldkampioenschappen van volgend jaar in Zweden. Hij weet dat hem nog veel werk wacht en is een expert op het gebied van revalideren en weet dus ook hoe de wedstrijdvoorbereiding van een alpijns skiër eruit ziet.

Daarvoor doen de toppers beroep op windtunnels waarin de wedstrijdomstandigheden worden nagebootst. Layne Petersen, ontwerper van de Darko-windtunnel in Ogden in de staat Utah: ‘Om de aëro-dynamische effecten te verkrijgen trekt de windtunnel de lucht voorbij de skiër met dezelfde snelheid als wanneer hij van een heuvel af zou glijden.‘ Alpineskiërs kunnen snelheden van 145 kilometer bereiken wanneer ze een ijzige berg afdalen, alleen met glasvezelplanken onder de schoenen. Wind is de vijand van elke skiër en het vinden van een manier om hem te verminderen, kan het verschil maken tussen een medailleplaats of met lege handen huiswaarts moeten keren. Troy Taylor, directeur van de American Ski and Snowboard Association: ‘Het verschil tussen de eerste en de vierde plaats kan minder dan twee tienden van een seconde bedragen.’

In de windtunnels kunnen skiërs leren hoe ze hun lichaam moeten positioneren, omdat ze manieren bedenken om hun houding te stroomlijnen. Nyman: ‘Ik concentreer me vooral op mijn armen. Hoe moet ik ze houden om zo weinig mogelijk wind op te vangen?’ In feite mogen we niet meer spreken over tunnels maar over laboratoria waarin atleten en hun coaches herhaaldelijk kunnen experimenteren. De gegevens die de wetenschappers er optekenen, worden in real-time aan de sporter gerapporteerd, zodat hij of zij zijn positie tijdens de ‘afdaling’ indien nodig kan corrigeren.

Nyman: ‘Je dient je in de tunnel gedurende vijf minuten volop te focussen. Aan het eind heb je de indruk dat je benen in brand staan. De wind scheurt door je heen en je krijgt een droge mond.’ Hij beseft echter maar al te best dat dergelijke testen in het huidige skitijdperk niet overbodig zijn. Door de enorme snelheden die worden behaald en de invloed van de wind lijkt het alsof je een gewicht meesleept. Mannelijke topskiërs kunnen tot veertien kilometer torsen, bij de vrouwen ligt dat op twaalf kilogram. Hoe kleiner het ‘gewicht’, hoe minder windweerstand. Men gaat er vanuit dat een gewichtsafname van 100 gram de snelheid met anderhalve kilometer per uur kan verhogen. Nyman zal de Spelen dus noodgedwongen op zijn televisietoestel moeten bekijken. ‘Uiteraard is dit een enorme klap. Het goede nieuws is dat deze blessure veel lichter is dan die van vorig jaar en dat het veel gemakkelijker zal zijn om terug te keren.’ (EM)

Pin It on Pinterest