Stefan Van Loock ging naar Montevideo in de voetsporen van John Langenus

Stefan Van Loock (57) kennen de meeste voetballiefhebbers als de man die deel uitmaakte van de eerste sportredactie van VTM. Nadien werd hij netmanager bij EXQI Sport en nog later eindredacteur bij Telenet. Hij werkt(e) bij de communicatiedienst van de Belgische voetbalbond van 2010 tot 2014. Vorig jaar nam hij er de draad weer op. Van Loock is bijzonder geïnteresseerd in voetbalstadions en schreef er ook verscheidene boeken over. Gisteren maandag werd in Haacht zijn nieuwste werk voorgesteld: ‘Terug naar Montevideo’. De auteur reisde in het spoor van de beroemde scheidsrechter John Langenus naar de hoofdstad van Uruguay op zoek naar herinneringen naar de eerste wereldbeker, die er in 1930 werd gespeeld, mét deelname van een Belgisch team, dat er wel niets van bakte.

Van Loock: ‘In de jaren ’80 schreef ik een thesis over de wereldbekers voetbal. Vooral dat eerste WK is mij bijgebleven. In 2016 ben ik dan naar Montevideo gereisd, een idee dat ik al langer had. Het boek was klaar in juli van vorig jaar. Mijn reis was iets korter dan die van de Belgen in 1930. Ik deed veertien uur over het traject en nam van de gelegenheid gebruik om een bezoek te brengen aan Buenos Aires. De Rode Duivels hadden zoveel tijd nodig voor de treinreis van Parijs naar Barcelona, waar ze vervolgens de boot namen richting Uruguay, een trip van veertien dagen. Op het schip, de Conte Verde, zaten ook de delegaties van Roemenië en Frankrijk. De dagen begonnen voor de Belgen om zes uur waarna ze wat rondjes konden afleggen op de alternatieve looppiste van 60 meter. Voor het overige was er niks te beleven. De gevolgen laten zich raden: de spelers kwamen met overgewicht in Montevideo toe. Vooral het menu, dat ze voorgeschoteld kregen toen ze de Evenaar overschreden, en staat afgedrukt in het boek, mag copieus worden genoemd. Eens ter plaatse hadden ze nog één week de tijd om te acclimatiseren maar de meesten hadden last van ‘landziekte’, waarbij je het gevoel hebt dat je nog op zee zit en daardoor duizelig wordt.’

De Belgen, die waren afgereisd zonder sterspeler Raymond Braine – geschorst, omdat hij een café uitbaatte – verloren hun twee wedstrijden. In de openingsmatch werden ze kansloos met 3-0 verslagen door de Verenigde Staten en later gingen ze ook voor de bijl tegen Paraguay (1-0). Precies 56 dagen nadat ze in Brussel waren vertrokken zetten ze opnieuw voet op Belgische bodem. Ondertussen ging het tornooi verder en was duidelijk dat Uruguay wereldkampioen moest en zou worden. ‘Hierover heb ik een aantal leuke anekdotes verzameld. Ik ben ook op zoek gegaan naar restanten van het Estadio Centario, waar het thuisland al zijn wedstrijden afwerkte. Op de plaats waar de middenstip lag staat nu een herdenkingspaal en ook op de plek waar het eerste doelpunt werd gescoord vind je een allesbehalve indrukwekkend aandenken.’

Dat onze landgenoot John Langenus de finale zou fluiten was geen verrassing, al kreeg hij vooraf behoorlijk wat kritiek in de plaatselijke kranten. ‘Langenus maakte indruk door zijn gestalte. Hij was niet alleen scheidsrechter maar ook journalist en persverantwoordelijke op de Olympische Spelen van 1920 in Antwerpen. De finale werd gespeeld tussen Uruguay en Argentinië en eindigde op 4-2. Langenus floot vier wedstrijden. Niemand deed beter. Nog een leuk verhaal is dat de Zuid-Amerikaanse scheidsrechters voorstelden om alleen maar voor buitenspel te fluiten als zich dit voordeed op de linkerflank.’ ‘Terug naar Montevideo’ is verschenen bij Willems Uitgevers, telt 290 pagina’s en kost 25 euro. (EM)

 

 

Pin It on Pinterest