Sporter van het jaar Hans Verschaeren lag maanden in een ziekenhuisbed.

BOECHOUT – Net als vorig jaar werd triatleet Verschaeren tijdens de ‘Nacht van de Sport’ in het Sneppenbos uitgeroepen tot Boechouts sporter van het jaar. Alleen: toen ging het om Tim, nu was het diens één jaar oudere broer Hans. Als kersverse 40-er sport hij bij de Masters. Zijn prestaties van het voorbije jaar opnoemen zou ons te ver leiden. Feit is dat hij constant met zijn sport bezig is. ‘Zeg maar 30 uur per week’, voegt hij eraan toe. En zeggen dat hij amper twee jaar geleden maandenlang was gekluisterd aan een ziekenhuisbed.

In 2017 nam Hans onder meer deel aan de Iron Man in Barcelona en Maastricht, de halve triatlons van Aix-en-Provence, Geraardsbergen en Belfort en de kwart van Almere en dit telkens met zijn broer aan zijn zijde. Ook in Brugge verscheen hij aan de start. ‘Met onze ploeg – Atriac – de oudste triatlonclub van het land, die is gevestigd in het Huis van de Sport in Berchem – namen we deel aan het BK in Doornik en slaagden we erin om een ticket te veroveren voor het wereldkampioenschap Challenger (over de halve afstand) op 3 juni in het Slovaakse Samorin. Ons eerste doel is echter het nationaal kampioenschap, dat opnieuw in Doornik zal worden georganiseerd. Nadien trekken we met 35 leden van de club naar de Challenger van Lissabon en na het WK volgen nog Heilbronn, Klagenfurt, Berlare en Vichy.’ Het programma van Verschaeren lijkt wel wat te overladen. ‘Neen hoor. Mijn coach Jan Vandepoel, zelf al 50 met 30 jaar ervaring in het triatlon, zorgt er voor dat mijn balans in evenwicht blijft. Nu, ik moet er wel keihard tegenaan blijven gaan want de concurrentie wordt steeds maar sterker. In de eerste plaats probeer ik te genieten. In Barcelona bleef ik dit jaar voor het eerst onder de tien uur. Dat was een mijlpaal in mijn carrière. Maar dat vergt veel inspanningen: om zeven uur ’s morgens baantjes trekken en nadien naar je werk gaan – Hans is administratief bediende – is niet evident hoor.’

Hans is een echte Boechoutenaar. Hij woont in de Alexianenweg. ‘Zoals zowat ieder kind begon ik als voetballer en wel bij Boechout VV, nadien speelde ik in provinciale bij Lyra en toen Rita Berlaar in derde klasse uitkwam, maakte ik deel uit van het tweede elftal. De verplaatsingen naar de trainingen en wedstrijden waren moeilijk te combineren met mijn job. Daarom heb ik zoveel respect voor Delphine Persoon, die bij de spoorwegpolitie werkt maar er toch in slaagt om in het boksen te winnen tegen profs. Toen ik 32 was heb ik de triatlon ontdekt. ‘Samen met mijn broer nam ik zwemles en voor we het wisten namen we deel aan een kwarttriatlon en even later aan een halve, in Gérardmer. De volledige afstand ging ik voor het eerst te lijf in Barcelona.’ In 2016 sloeg het noodlot toe. ‘Ik kreeg af te rekenen met hevige rugpijnen en geraakte voor geen meter vooruit. Het verdict was zwaar: een hernia, die alleen kon worden behandeld door een medische ingreep. Bij dokter Mathieu was ik in goede handen. Hij zei me: ‘OK, op sportief gebied gaat dit een verloren seizoen zijn, maar in 2017 kan je er weer volop tegenaan gaan. En zo geschiedde: tot drie maanden na de ingreep lag ik in een ziekenhuisbed en nadien moest ik terug leren lopen bij de kinesist. Maar ik heb doorgebeten en hier sta ik dan. Zolang ik me goed voel wil ik mijn aantal Iron Man-deelnames (nu acht) optrekken.

De andere trofeeën gingen naar Toon Van Weert (G-sport), U11 meisjes Oxaco basket (beloftevolle jongeren), Oxaco Team Green basketbal (sportploeg ) en Ulrik Van Oosterwijck, voorzitter van boogschuttersclub Robin Hood (sportverdienste).

Tekst – Edwin Mariën
Foto’s – Marc Demartin

Pin It on Pinterest