‘Hup Holland Hup’ bij mannen en vrouwen, opnieuw verbluffende Terpstra

OUDENAARDE – Er komt maar geen einde aan het meesterschap van Niki Terpstra. Na zijn demonstratie in Harelbeke deed hij dat negen dagen later tussen Antwerpen en Oudenaarde nog eens over. Een verbluffende Mads Pedersen werd tweede. Philippe Gilbert werd derde. Bij de vrouwen was een andere Nederlandse, Anna Van der Breggen, de beste. De Olympische kampioene demarreerde op de Kruisberg, op 25 kilometer van de meet, en won voor haar ploeggenote Amy Poels en Annick van Vleuten. Een compleet Oranje-feestje dus.

Je valt gewoon achterover van wat Niki Terpstra de laatste dagen en weken laat zien. Dat wisten de duizenden aanwezigen op en rond de Antwerpse Grote Markt voor de start van de Ronde ook. Voor aanvang van de wedstrijd werd aan de Nederlander gevraagd of hij al een nummer in zijn hoofd had, waarvan hij de tekst na zijn triomftocht zou debiteren. ‘Het antwoord is ‘ja’’, antwoordde hij geheimzinnig. 6,5 uur later wisten we welke tekst hij in zijn hoofd had. Het was niet ‘Hoe sterk is de eenzame fietser’ van Boudewijn de Groot, neen, hij koos voor een variant op ‘Liefde voor muziek’ van Raymond van ’t Groenewoud en toverde het om naar ‘Liefde voor de fiets’. Je hoeft er niet aan te twijfelen: dit is nog niet het eindstation voor de Quick Step-trein. Misschien dat Marcel Kittel woensdag in de Scheldeprijs roet in het eten kan strooien, maar zondag op de wielerbaan in Roubaix, achtten we het best mogelijk dat drie discipelen van Patrick Lefevere (waarom niet Terpstra/Stybar/Gilbert?) op het podium zullen staan.

Lefevere had het de voorbije dagen op tv nog gezegd: ‘Die twintig overwinningen zijn allemaal goed en wel maar indien we falen in de ‘grote’ klassiekers dan gaat men ons toch met de vinger wijzen.’ Dat gebeurde dus niet. ‘Neen hé. Ik mag blijkbaar nog niet met pensioen gaan. Dit is gewoonweg schitterend. We weten uiteraard al een heel jaar lang dat Niki over een uitstekende conditie beschikt, maar toen hij in de achtervolging moest op drie aanvallers, dacht ik even dat hij het gat niet zou kunnen dichten. Was ik even verkeerd. Het was gewoon ‘erop en erover’. Ons plannetje was dat Lampaert en Stybar zouden anticiperen op de aanvalspogingen van de tegenstanders. Gilbert en Terpstra zouden dan de finale moeten toeslaan, wat ook gebeurde. Ik ben niet echt verrast dat Niki dit jaar zo fel uitpakt. Vorig jaar heeft hij niets dan pech gehad. In Parijs-Roubaix, de Ronde van Belgë en tijdens een mountainbike-ritje in Italië ging hij tegen de grond.’ Terpstra voegt zich bij een mooi groepje landgenoten. Net als Kuiper en Raas won hij zowel de Ronde als Parijs-Roubaix. Het was trouwens van 1986 geleden dat een Nederlander nog de beste was in de Vlaanderens Mooiste. Zijn naam: Adrie Van der Poel.

Niettegenstaande de weersvoorspellingen onheilspellend waren, liep de Grote Markt aardig vol. Om veiligheidsredenen is de capaciteit beperkt tot 6 000 toeschouwers. Wie het ooit in zijn hoofd haalde om te vertellen dat er vorig jaar 70 000 kijkers waren – en bepaalde media doen dit nu al opnieuw – is niet goed bij zijn hoofd. 15 000 belangstellenden zal dichter bij de waarheid liggen. Tijdens de eerste wedstrijduren gingen de hemelsluizen volledig open wat ook een negatieve invloed had op het aantal fans langs de weg. Eens Oudenaarde – en de vijftien hellingen – in zicht  kwamen, was het wel rijen-dik drummen om een glimp van de helden op te vangen.

‘DE LIEFDE VOOR DE KOERS’

Omdat er keihard werd gevlamd (in het eerste wedstrijd-uur legde men 46 kilometer af) duurde het 75 kilometer vooraleer een elftal zich afscheidde. Zoals zo vaak zullen hun namen slechts voetnoten worden in het grote Ronde-boek maar toch willen we er twee uitnemen: Michaël Goolaerts, omdat het onze enige landgenoot was in de kopgroep, en Pascal Eenkhoorn, omdat hij door Lotto-Jumbo werd weggestuurd tijdens een trainingskamp in december na een weinig ludiek experiment met slaapmedicatie. Op het moment dat zij aan hun avontuur begonnen had Sep Vanmarcke alweer twee keer met pech af te rekenen gehad: heel vroeg in de wedstrijd kwam hij ten val, nadien kende hij mechanisch defect. Op 65 kilometer van het einde werd de finale écht ingezet met Garcia Cortina – de laatst overgeblevene van de leidersgroep – en Devriendt aan de kop van de race. Even later werden zij ingerekend en ontstond een nieuw leiderstrio met Langeveld, Van Baarle en Pedersen. Op de Koppenberg schudde Terpstra in de achtervolging een eerste keer aan de boom, maar op de Kruisberg/Hotond was het ‘voor echt’. Op de Oude Kwaremont kwam Terpstra, die aanvankelijk met Nibali (heel even) een bondgenoot had, bij het leidend trio. Uiteraard moesten die afhaken, maar Pedersen, de 22-jarige nationale kampioen – ex-winnaar van Parijs-Roubaix bij de beloften – beet op zijn tanden. ‘Ik zeg niet dat ik van regen hou maar omdat ik bij ons in Denemarken constant in dit ‘shitweer’ moet trainen, ben ik het wel gewend’. Toch kon hij niet beletten dat Terpstra na de laatste helling van de dag, de Paterberg – op twaalf kilometer van de meet – aan een nieuwe solotocht begon. Peter Sagan probeerde nog wel maar werd vlug teruggefloten.

Het enige waar de toeschouwers nog op zaten te wachten was de liedjestekst die de winnaar  dit keer uit zijn mouw zou schudden. Hun geduld werd beloond: ‘Ik bouwde op. Ik bouwde op. Ik bouwde op. Oh het bloed spatte in mijn kop. Het was een liefde voor. Het was een liefde voor. Het was een liefde voor. Oh, de liefde voor de koers.’ Eerste, voordehand-liggende vraag, waarom die keuze? ‘Omdat we in België zijn heb ik dit keer een ‘Vlaams’ lied gekozen al heb ik de woorden wel een beetje aangepast. Ik ken zelfs de titel niet.’ En oh ja, het ging ook over de wedstrijd. ‘Eigenlijk vond ik het jammer dat Nibali niet meekon. Toen dacht ik even: ‘Potverdorie, dit wordt een ouderwetse chasse patate. ’ Met zijn tweeën hadden we makkelijker naar het leiderstrio kunnen toerijden. Nu moest ik het alleen doen en neem het maar van me aan: beuken tegen de wind, dat is een rot-job. Ik heb volle bak gegeven om mijn kinderdroom te verwezenlijken: de Ronde van Vlaanderen én Parijs-Roubaix winnen. Nu staan ze op mijn palmares. Tom Boonen had dit voorspeld. Hij kent me door en door hé.’

Deze overwinningen krijg je niet zomaar cadeau. ‘In  november vlieg ik er al in aan de zijde van Laurens Ten Dam. Vanaf december geef ik volle bak. Mijn vrouw Ramona kookt gezond. Ik ben wat lichter dan vorig seizoen, toen ik veel in de fitness heb gezeten. Ik hoop dat ik na deze overwinning wat minder kritiek krijg in België.’ En zeggen dat de allereerste vermaning van dit seizoen er kwam van zijn eigen ploegleider, Wilfried Peeters, na de Omloop Het Nieuwsblad. Een betere manier is er blijkbaar niet om Terpstra aan te zetten tot een reeks grote daden waar we het einde nog niet van hebben gezien.

Tekst: Edwin MARIËN
Foto’s: Dirk VERVOORT

 

 

Pin It on Pinterest