Het onwaarschijnlijke verhaal van Eddie the Eagle, de held van Calgary

Dertig jaar geleden zorgde de Britse stukadoor Michael Edwards ‘Eddie the Eagle’   voor furore tijdens de Olympische Spelen in Calgary, waar hij deelnam aan het schansspringen. Niet dat de man een medaille behaalde, integendeel. Zowel op de 70- als 90-meterschans eindigde hij laatste. Hij was enorm bijziend, zeg maar: halfblind, en droeg een bril met dikke glazen en roze en witte randen. Toen de pers vroeg naar zijn ambities antwoordde hij: ‘In mijn geval zijn er maar twee soorten hoop: Bob Hope en geen hoop.’

‘Toen ik klaar was om in competities aan te treden was ik zo blut dat ik mijn helm moest knopen met een touwtje. Tijdens een bepaalde sprong brak het snoer en landde mijn helm verder dan ik. Ik was wellicht de eerste schansspringer die werd verslagen door zijn uitrusting.’ Edwards groeide op in een arbeiderswijk in Cheltenham in het graafschap Gloucestershire, waar zijn moeder in een aluminiumdeurenfabriek werkte. Zijn vader, grootvader en overgrootvader waren allemaal stukadoors. Eddie was dertien toen hij voor het eerst op de latten stond tijdens een schoolreisje naar Italië. Vier jaar later werd hij opgenomen in het Britse nationale team. Kaartjes voor de skilift kon hij niet betalen en daarom stapte hij over naar het schansspringen. In de zomer van 1986, achttien maanden voor de Olympische Spelen, besloot hij om zich fulltime op zijn sport toe te leggen. Hij had geen geld, geen coach, geen uitrusting en geen team. Engeland had immers geen schansspringer. Hij at voedsel uit vuilnisbakken en overnachtte in een Fins psychiatrisch ziekenhuis. Om wat bij te verdienen ruimde hij sneeuw en schrobde hij vloeren. Toen hij na een mislukte landing zijn kaak brak ging hij door alsof er niets was gebeurd.  Eens in Calgary aangekomen leende hij een helm van het Italiaanse team en onderhielden de Oostenrijkers zijn materiaal.

De Eagle, nu 54, woont in het slaapdorp Woodchester in South Cotswold, in de buurt van zijn geboortestad Cheltenham. Hij is gehuwd met Samantha en heeft twee dochters: Ottilie en Honey. Hij oogt helemaal anders, een stuk minder sullig.  Na Calgary deed Edwards de gekste dingen.  Er was een optreden in The Tonight Show en hij ging een sponsorovereenkomst aan met Eagle Airlines. Er waren Eddie the Eagle T-shirts, petten, spelden en sleutelhangers. Hij opende winkelcentra, zat in de jury bij missverkiezingen en liet zich afschieten uit een circuskanon. Het toeristisch bureau van Davos betaalde hem om in een kippak rond te lopen. Eddie The Eagle bracht zijn dag door met kakelen. Nadien nam hij platen op, waarvan één in het Fins. Hij verstond er zelf niks van maar stond wel op de nummer twee in de Finse hitparade waarna hij een optreden gaf voor 70 000 toeschouwers op een rockfestival in Helsinki met de heavy metalband The Raggers. Vanaf dan liep het mis. Roddelbladen pakten uit met verhalen onder de titel ‘Waarom Eddie me dumpte’, ‘Eddie en ik deden het zestien keer per nacht’,… Hij vertrouwde zijn geld – meer dan 30 miljoen euro – toe aan een trustfonds maar dat ging in 1991 failliet. Hij begon rechten te studeren maar advocaat werd hij nooit. Nu reist hij regelmatig mee met cruiseschepen, waar hij de passagiers kan boeien met zijn levensverhaal. ‘Ik kreeg kilo’s haatmail, vooral van andere schansspringers. Ik was een clown en stond in de schijnwerpers terwijl zij amper aandacht kregen in de kranten. Ach, laat ze maar lachen. Per jaar verdien ik 60 000 euro door opnieuw in de huid van Eddie The Eagle te kruipen.’

Tekst: Edwin Mariën

Pin It on Pinterest