Gilbert wint voor vierde keer in zijn carrière Amstel Gold

PHILIPPE GILBERT KAN HET OOK ZONDER ‘ZIJN’ CAUBERG ALS SCHERPRECHTER

Phillippe Gilbert wint voor de 4e keer de Amstel Gold Race

VALKENBURG – Philippe Gilbert heeft na de Ronde van Vlaanderen ook de Amstel Gold Race op zijn naam geschreven. Met nog een kleine 40 kilometer te gaan maakte de Waal deel uit van een elitegroepje dat zich vormde op de

Kruisberg. Daarbij ook Michal Kwiatkowski, de winnaar van Milaan-Sanremo. Beide toppers lieten hun vluchtgezellen in de steek met nog vijf kilometer te gaan. Alleen de Bemelerberg scheidde hen nog van de aankomst in Valkenburg. De Pool trok vanop 500 meter voor de finish de sprint op gang en het leek of Gilbert het onderspit zou moeten delven. Niets was echter minder waar. Op een magistrale manier liet de beste renner uit de wedstrijd zijn medekoploper een poepje ruiken. Gilbert keek aanvankelijk sceptisch aan tegen het ‘nieuwe’ parcours. Zowel hij als Greg Van Avermaet gingen ervan uit dat het een wedstrijd voor een échte spurter zou worden maar hij was zelf iedereen te snel af.

Na amper vier kilometer wedstrijd kwam de traditionele marathonvlucht tot stand. Bij de twaalf koplopers drie landgenoten: Stijn Vandenbergh (AG2R), Pieter Vanspeybrouck (Wanty-Groupe Gobert) en Kenneth Van Rooy (Sport Vlaanderen-Baloise), maar ook Lars Boom. Het was eigenlijk een beetje zielig om te zien hoe de voormalige meester-veldrijder zich nog alleen maar op deze manier in de kijker kan fietsen. Hun maximale voorsprong bedroeg 8’15” en het avontuur duurde pakweg 220 kilometer. De tweede ontsnapping van de dag kwam op naam van Philippe Gilbert, Nathan Haas, Sergio Henao, Michal Kwiatkowski, Ion Izagirre, José Rojas en Michael Albasini.

Phillippe Gilbert ziet het al ver voor de finishlijn, ik ga deze Amstel Gold Race voor de 4e keer winnen

Gilbert: ‘De verstandhouding was voortreffelijk. Daar ben ik de anderen dan ook dankbaar voor. Ieder van ons verdiende te winnen. Omdat we zo hard zwoegden zaten een paar jongens op hun tandvlees. Ikzelf was misschien één of twee procent beter dan de anderen. Dat maakte uiteindelijk het verschil. Toen ik aan het eind met Kwiatkowski voorop geraakte wist ik dat het de beslissende ontsnapping zou zijn. De kopman van Sky is immers iemand die niet te beroerd om mee te werken. Hij zette de spurt van vrij ver in en dat verraste me wel een beetje. Doordat we wind op kop hadden was ik echter nogal gerust dat ik hem zou kunnen remonteren. Ik geraakte dan ook nooit in paniek.’

Gilbert nam zeven keer deel aan de enige Nederlandse klassieker. Viermaal won hij en ook het wereldkampioenschap dat in Valkenburg werd verreden schreef hij op zijn naam. Tijd om zijn tweede voornaam te veranderen in ‘Cauberg’ ook al was de meest befaamde hindernis uit de Gold Race dit jaar niet meteen een scherprechter. ‘Ik koers hier gewoon graag. Het gewijzigde parcours betekende meteen ook een nieuwe uitdaging. Het klopt dat ik vooraf vreesde dat een sprinter met de overwinning aan de haal zou gaan maar uiteindelijk kon ik toch de wedstrijd naar mijn hand zetten. Akkoord, de laatste beklimming van de Cauberg situeerde zich nu op twintig kilometer van de finish maar dat wil niet zeggen dat het een minder harde race was. Het zijn de renners die de koers maken, welk parcours hen ook voor de wielen wordt geschoven. Vandaag werd er aanvallend gereden: precies die manier van koersen waar ik het meest van hou en die ik zelf ook hanteer. Ik ben iemand die geen schrik heeft om risico’s te nemen. De  wind speelde een niet onaanzienlijke rol maar ik wist hoe ik daarmee om moest gaan. Op de Kruisberg en de Eyserbosweg voelden we de wind vanop rechts, op de laatste helling – de Bemelerberg – hadden we hem in de rug.’

NEDERLANDERS LATEN HET AFWETEN

Het is van 1970 en Jan Raas geleden dat een renner tijdens hetzelfde seizoen de Ronde van Vlaanderen én de Amstel Gold Race wint. In 2011 was Gilbert ook de beste in Valkenburg en volgden nadien nog overwinnen in de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik, de twee klassiekers die respectievelijk woensdag en zondag op het programma staan. ‘Daar wil ik nu nog niet bij stilstaan. Vandaag ga ik van deze overwinning genieten, morgen zal ik het wel voelen in mijn benen en vanaf dinsdag zien we hoe ik naar de rest van de week zal toeleven.’

Michal Kwiatkowski zat er wat beteuterd bij na de finish, die eigenlijk in Berg & Terblijt – een deelgemeente van Valkenburg – ligt, maar was groots in de nederlaag. ‘Uiteraard weet ik wat Philippe Gilbert allemaal kan. Aan het eind probeerde ik hem te verrassen en pas op 50 meter van de finish moest ik me gewonnen geven. Wat de Belgische kampioen deed was gewoonweg indrukwekkend. Hij kan op alle momenten en op diverse manieren winnen. Toch is het plezierig rijden tegen hem omdat hij het werk niet schuwt. Over het parcours is vooraf heel veel gezegd en geschreven maar wat doet het er toe. Het zijn de teams en de renners die bepalen hoe een koers wordt gereden. De mannen van BMC bijvoorbeeld fietsten zich de ganse dag de naad uit het lijf, maar tevergeefs.’

In de enige Nederlandse klassieker verwacht je dat onze Noorderburen het onderste uit de kan halen. Met uitzondering van de al eerder genoemde Lars Boom speelden ze geen rol van betekenis. Sebastian Langeveld werd de eerste ‘thuisrijder’. Hij eindigde als 21ste. Koersdirecteur Leo Van Vliet was niet echt blij omdat heel wat toppers forfait hadden gegeven.  Zowel Mollema, Kruijswijk, Dumoulin, Poels, Gesink als Ten Dam  ontbraken. ‘Het Nederlander zijn telt niet meer. Jammer’, zuchtte de voormalige renner uit het team van Peter Post, die overigens al jarenlang een ex-ploegmaat – Walter Planckaert – als zijn chauffeur inhuurt. Van Vliet werd bijgetreden door Greg Van Avermaet. ‘Stel dat ik de Ronde van Vlaanderen niet zou rijden. Zoiets is gewoon ondenkbaar.’ De man uit Hamme (twaalfde) was ontgoocheld: ‘Indien de anderen hadden meegewerkt, zouden we de koplopers hebben bijgebeend. Alleen Valverde had er zin in.’ Het zou ons niet verbazen indien Van Avermaet na deze ontgoocheling toch van start gaat in Luik-Bastenaken-Luik.

Voor het eerst sinds 2003 stond er een vrouwenwedstrijd op het programma. Leuk was dat zowel de deelnemers aan de mannen- als aan de vrouwenrace tegelijkertijd op de Grote Markt van Maastricht aan het publiek werden voorgesteld. Die wedstrijd werd wél gewonnen door een Nederlandse: de Europese kampioene Anna Van der Bruggen had bijna een minuut voorsprong op haar ploegmaat Elisabeth Deignan. De Belgische meisjes kwamen niet in het stuk voor. Slechts drie van hen reden de wedstrijd – die overigens eindigde bovenop de Cauberg – uit. Sofie De Vuyst eindigde 26ste en was daarmee onze beste landgenote.

De ploegdirecties zullen overigens in de toekomst extra uit de ogen kijken wanneer het wielerpeloton Maastricht aandoet. Enkele jaren geleden was er een poging tot diefstal in een rit van de toenmalige Eneco Tour en voor de Gold Race van dit jaar lukte dat: de fietsen van het Poolse team Sprandi Polkowica – kostprijs zowat vijf- à zesduizend euro per stuk – werden gestolen.

Tekst: Edwin Mariën

Foto’s: Henk Korzelius

Pin It on Pinterest