Geoffry Hairemans: net niet de conciërge bij Antwerp FC

DEURNE – Antwerp FC vormt een perfecte weergave van de culturele smeltkroes die de Metropool is. Toch lopen er nog een aantal spelers rond die zich verknocht voelen met de club. Neem nu Geoffry Hairemans. Als kind speelde hij voor Rochus Deurne en Tubantia Borgerhout, alvorens de overstap te wagen naar de Bosuil. In 2008 kreeg hij er een profcontract aangeboden. Nu loopt hij er nog steeds rond, meer zelfs: omdat hij een doorslaggevende rol vertolkte in de overgang naar 1A wordt hij op handen gedragen door de supporters en, wat belangrijker is, heeft hij een vaste stek in het basiselftal van Laszlo Bölöni.

‘Noem mij maar gerust een kind van de Bosuil’, zegt hij in de splinternieuwe persruimte. ‘Ik heb nooit verder dan vijf kilometer van het stadion gewoond. Met mijn ouders kwam ik altijd naar de wedstrijden kijken. Nadien was dat met mijn neef en mijn tweelingbroer, die nu bij Berchem speelt. Ik woon trouwens met hem samen op 750 meter hiervandaan, vlak achter het bos.’ Geoffry is dus net niet de conciërge van het stadion.

Voor alle duidelijkheid: Hairemans heeft de voorbije negen jaar niet onafgebroken in Deurne Noord doorgebracht. ‘Toen ik werd geconfronteerd met de plannen van Patrick De Cuyper drie jaar geleden was mijn keuze vlug gemaakt. Ik zat toen bij Heist maar wilde hier terug aan de slag gaan. Dat viel heel goed mee. Dat we er ondertussen zijn in geslaagd om eindelijk opnieuw op het hoogste niveau te spelen is uiteraard lekker meegenomen. Het voorbije seizoen zal ik niet vlug vergeten. We begonnen eraan met Vanderbiest als trainer. Die had wel een goede werkwijze en een klare kijk op het voetbal maar op één of andere manier klikte het niet. Toen kwam de periode Bico. Tja, wat moet ik daarover zeggen? Laat het er ons op houden dat het een verkeerde keuze was maar dat de man anderzijds ook geen echte kans heeft gekregen. De pers schreef nooit over het sportieve, wel over persoonlijke zaken. Zo kan je geen trainer blijven. En dan werden we geconfronteerd met Wim De Decker. In het begin voelde dat raar aan. Hij was gedeeltelijk nog ‘iemand van ons’ omdat we met hem hadden samen gespeeld maar anderzijds slaagde hij er toch in om op tijd afstand te nemen. Natuurlijk was ik aanvankelijk niet erg gelukkig. Tijdens de eerste zes wedstrijden dat hij het voor het zeggen had liet hij mij langs de kant. Maar goed, hij is het wel die ons naar eerste heeft geloodst en op het einde van het seizoen heb ik bewezen dat ik binnen de ploeg nog wel degelijk een rol te vervullen had.’

Hairemans mocht tweemaal op stage bij Manchester United en speelde ook kortstondig bij het Nederlandse De Graafschap. Dat was geen onverdeeld succes. ‘Wat wil je? Ik was voor het eerst van huis weg, was negentien jaar en hokte er samen met mijn broer. Laat ons zeggen dat we daar niet echt als prof hebben geleefd. Manchester (en West Ham) zal ik niet licht vergeten. Op organisatorisch vlak staat men in Nederland een stap verder dan in België maar op Old Trafford beleef je een droom. Niet verwonderlijk dat men er vedetten kweekt. Van ’s morgens tot ’s avonds wordt elke speler er begeleid door vier, vijf trainers. Wij aten in dezelfde ruimte als de vedetten van het eerste elftal en deelden met hen de fitnesszaal maar zie jij mij al op de schouder van Rooney slaan en vragen: ‘Hoe gaat het ermee Wayne?’ Ik ben blij dat ik het heb meegemaakt maar eveneens dat ik nu mag meeschrijven aan de geschiedenis van Antwerp. Een plaats in playoff één moet mogelijk zijn. Na onze volgende drie wedstrijden tegen Zulte Waregem, Lokeren en Sint-Truiden weten we meer.’ (EM)

Pin It on Pinterest