Edward Theuns draait dit keer de rollen om; Stefan Kung blijft leider

LANAKEN – Het scenario dat een eenzame koploper in de slotkilometer door een spurtend peloton in de allerlaatste meters wordt voorbijgesneld heeft zich al vaak afgespeeld. Edward Theuns kan erover meepraten. Vorig jaar werd hij in de eerste etappe van Parijs-Nice op 150 meter van de finish ingehaald door de groep. In de vierde rit van de BrinckBank Toer was het tijd voor revanche. Theuns remonteerde in allerlaatste instantie Yves Lampaert, de nationale kampioen tijdrijden.
Theuns: ‘Uiteraard ben ik opgelucht. In Ardooie werd ik tweede. Vandaag behaal ik mijn eerste WorldTour-overwinning. Door mijn val in de Tour vorig jaar kreeg ik het hard te verduren. Ondanks mijn rugoperatie in april was ik tevreden over mijn voorseizoen maar deze zege laat me uiteraard al mijn zorgen vergeten. Enerzijds vind ik het jammer voor Yves die hij helemaal aan het eind werd bijgehaald. Dat heb ik vooral te danken aan het schitterend werk van Van Poppel en Stuyen.’

Amper een halfuur voor de start van de ‘Grote Prijs van Lanaken’ viel de regen nog in bakken uit de lucht. Als bij wonder klaarde het echter op toen de renners iets voor één uur de start namen. Blijkbaar wilden de overgebleven deelnemers – Sebastian Langeveld verscheen niet meer aan de start – zo vlug mogelijk weer onder de douches staan want in het eerste wedstrijd-uur werden liefst 45 kilometer afgelegd. Iets later, bij de eerste passage aan de aankomstlijn, trok een duo ervandoor. De Duitse baanrenner Nils Politt (Kalusha) was één van de koplopers. Zijn vluchtgenoot de gefrustreerde André Greipel, die al twee maanden zonder zege zit.  ‘Het lijkt of ik het spurten heb verleerd’, liet hij een dag eerder nog optekenen. Het initiatief van Greipel bleek inderdaad een wanhoopspoging. Acht kilometer na het ontstaan van het kop-duo sloot Pim Ligthart zich bij hen aan. Hoeft het gezegd dat het peloton dit keer niet tot het allerlaatste ogenblik wachtte om hen te in te rekenen? Twintig kilometer voor het einde was het zover. In de groep had een zieke Martijn Tusveld er ondertussen de brui aan gegeven. In de slotfase trokken Alex Dowsett – voormalig uurrecordhouder – en Dion Smith er nog vandoor. Op vier kilometer voor de streep werden ze bijgehaald waarna Lampaert op zijn beurt een vergeefse gooi naar de overwinning deed.

Uiteraard werd er ook nog nagekaart over de disciplinaire sanctie die Timothy Dupont één dag eerder van zijn eigen team aan de broek kreeg gesmeerd en die de West-Vlaming zelf veel te zwaar vond. Vorig jaar werd Dupont nog Belgisch zegekoning met zeventien overwinningen. Het dispuut met de ploegdirectie heeft te maken met de vermeende materiaalproblemen bij Veranda’s Willems-Crelan. Binnen de ploeg heeft de renner zich al laten ontvallen dat het uitblijven van de nodige overwinningen het gevolg is van een slechte kwaliteit van de remmen. Dat probleem leek ondertussen van de baan. Dupont boekte ondertussen zeven zeges, waaronder ritoverwinningen in de Ster ZLM Toer en de Ronde van Wallonië. Vorige maand trok hij nog op hoogtestage naar Livigno met zijn maatje Wout van Aert.

Geen 100ste profzege voor Sagan dus. Bij zijn team verlengden een resem renners, waaronder Christoph Pfingsten en Rüdiger Selig, hun contract. De wereldkampioen staat op een vierde plaats in de klassering (in dezelfde tijd als Dumoulin) na leider Küng en zijn ploegmaat Bodnar. De rit met start en finish aan het stadion van Fortuna Sittard zal wellicht voor een nieuw klassement zorgen. De renners krijgen een aantal hellingen uit de Amstel Gold Race voor de wielen geschoven, waaronder de Cauberg, al volgt die op amper 43 kilometer na de start.

 

Tekst: Edwin Mariën
Foto: Fanpage Edward Theuns – Trek Segafredo

Pin It on Pinterest