Bob Jungels profiteert van aarzeling in peloton om La Doyenne te winnen

Liege-Bastogne-Liege 2018 – 22/04/2018 – Liege / Ans (258;5km) – Belgique – Victoire de Bob JUNGELS (QUICK – STEP FLOORS)

Bob Jungels (25) is de verrassende maar ook de meer dan verdiende winnaar van de Oudste Klassieker van het land, Luik-Bastenaken-Luik, geworden. De wedstrijd was 235 kilometer het aankijken niet waard maar toen, met nog twintig kilometer voor de boeg, op de Côte de la Roche-aux-Faucons, trok de Luxemburgse kampioen ervandoor.  In de achtervolging keken de overgebleven strijders vooral naar elkaar. De slotklim in de straten van Ans, die zo vaak doorslaggevend was en dit jaar voor het laatst op het parcours voorkwam, was dit keer geen scherprechter. Jungels bleef buiten schot en behaalde uiteraard zijn mooiste overwinning uit zijn carrière.

Het is al zes jaar geleden dat hij nog een dergelijk huzarenstukje uithaalde. Toen won Jungels Parijs-Roubaix voor beloften met meer dan drie minuten voorsprong. Sindsdien was voor hem nog slechts een figurantenrol weggelegd, een derde plaats in de Tirreno in 2016 niet meegerekend. Het was meteen de 27ste zege van het seizoen voor de Quick Step-ploeg, die uiteraard zonder twijfel de meest succesvolle formatie uit het voorjaar was.

Luik-Bastenaken-Luik is de laatste van een reeks ééndagswedstrijden. Volgende dinsdag starten een heleboel renners in de Ronde van Romandië en nadien wacht de Giro, de eerste van de drie grote etappekoersen. La Doyenne is niet alleen de laatste maar ook de mooiste wedstrijd, althans wanneer we ons concentreren op het Ardens landschap waarin de renners fietsen. Naar de koers kijken was even boeiend als het gras zien groeien.  De wedstrijd werd een beetje opgefleurd door renners uit continentale ploegen, aangevuld met BMC-er Loïc Vliegen. De andere koplopers die bijna een dag lang aan de leiding reden: onze landgenoten Antoine Warnier, Jerome Baugnies, Mathias Van Gompel en verder de jarige Perez (27), Ourselin, Vachon en Christian en Casper Pedersen. Eén voor een één moesten de koplopers de rol lossen, te beginnen met Van Gompel en even later Warnier. Baugnies hield het het langst vol. Negen hellingen – inclusief de ooit zo gevreesde La Redoute – brachten het achtervolgende peloton amper in beweging. Volgend jaar gooit men de laatste helling van de dag, in de straten van Ans, in de prullenmand en ligt de finish opnieuw in het centrum van Luik. Benieuwd wat er dan nog te beleven zal zijn.

De wedstrijd begon dus pas op twintig kilometer voor de streep met een aanval van Philippe Gilbert. Erg veel stelde die niet voor want hij werd onmiddellijk gecounterd door Henao. Toch bleek dit voldoende om Quick Step de zege te schenken. Jungels ging vervolgens in het offensief, aanvankelijk zonder er echt in te geloven. ‘Toen de ploegleiding in mijn oortje ‘go go go’ riep, heb ik mijn plannetje gewijzigd en ben ik ervoor gegaan. In de achtergrond schudde Wellens aan de boom maar hij stond er alleen voor. Valverde leek niet over zijn beste vorm te beschikken en Gilbert en Benoot waren uitgeteld. Meteen werd duidelijk dat Jungels vrij spel had. Op Saint Nicolas had hij nog 25 seconden voorsprong over maar, aangezien hij een tijdrijder is, bouwde hij nadien vlug weer uit. In de achtergrond rukten Michael Woods en Romain Bardet zich los maar zij strandden uiteindelijk op meer dan een halve minuut van de winnaar en hielden nog twee seconden over op de dichtste achtervolgers. Jelle Vanendert eindigde net buiten de top tien en was daarmee de beste Belg.

‘PATRICK LEFEVERE HEEFT VAN MIJ EEN RONDERENNER GEMAAKT’

Julian Alaphilippe was dit keer de kopman in het team van Patrick Lefevere, maar hij strandde op de vierde plaats. Een detail uiteraard in het wedstrijdverhaal vermits een ploegmaat won. Jungels: ‘Ik kan het niet geloven. Ik ben ietwat vermoeid en ook ontroerd. Dit is een droom die uitkomt. Ik dacht dat men mij nog zou bijhalen tot op het moment dat ik niemand meer zag naderen. Ik voelde me heel de dag goed. Op de Roche-aux-Faucons heb ik het geprobeerd en er  kwam niemand achter me aan. Het was vooral zaak om de snelle jongens eraf te schudden want tegen een Valverde bijvoorbeeld maak ik in de spurt geen kans. Dit is de zoveelste wedstrijd dit jaar waarin een vlucht standhoudt. Ook woensdag was dat het geval. Je moet vaststellen dat koersen inderdaad lang gesloten blijven maar wanneer er op een bepaald moment wordt gedemarreerd, dan is zo’n actie vaak beslissend.’   

‘Gisteravond nog heb ik samen met Julian naar de beelden van 2011 gekeken toen Philippe Gilbert won. Wel grappig dat hij toen in een strijd met twee van mijn landgenoten, de gebroeders Schleck, was gewikkeld. Het is lang geleden dat ik nog een koers zo naar mijn hand heb kunnen zetten en het zal nog wel een tijdje duren veronderstel ik. Het is fantastisch om deel uit te maken van een team zoals Quick Step. Ik denk dat we mogen stellen dat wij er een ongelooflijk klassiek voorseizoen hebben opzitten.’

Opvallend: Jungels ging er net op dezelfde plaats vandoor als zijn landgenoot Schleck in 2009. ‘Toch heb ik de laatste weken niet met Andy gesproken hoor al heb ik wel de vorige edities goed bestudeerd. Je mag stellen dat hij mijn vandaag een beetje heeft geïnspireerd.  Het is voor mij een enorme eer om in de voetsporen te treden van grote kampioenen als Schleck, Valverde en Gilbert. Het geheim van Quick Step? Tja, die vraag is me al dikwijls gesteld. Het is niet makkelijk om ze te beantwoorden. We vormen niet echt een ploeg, meer een familie. Iedereen vertrouwt iedereen. En we krijgen allemaal onze kans. Vorige woensdag had zelfs Schachmann op een bepaald moment kunnen winnen. De verdienste van Patrick Lefevere in dit verhaal kan niet worden overschat. Hij is het die mij omvormde tot een ronderenner, die me toevertrouwde dat ik dat soort werk best aankon. Nu neem ik een weekje rust, dan ga ik op hoogtestage, rij ik de Dauphiné en het kampioenschap van Luxemburg om dan als kopman te starten in de Tour.’

Jungels keek nog even terug op het minder fortuinlijke seizoenbegin van hem. ‘Vergeet niet wat er tijdens de stage in Zuid-Afrika gebeurde (Laurens De Plus en Petr Vakoc werden er gegrepen door een vrachtwagen. Gelukkig komt er stilaan een eind aan hun ellende, EM). Ik was daarbij. Het had ook mij kunnen overkomen. In de Tirreno liep ik dan een virus op dat in mijn lichaam bleef zitten tot in de Ronde van Catalonië. Begrijp je nu waarom ik vandaag door het dolle heen ben?’ Ook de runner up, Michael Woods (31), was opgelucht. ‘Mijn voorjaar was catastrofaal.’  De Canadees heeft een merkwaardige sportcarrière uitgebouwd. ‘Ik was met mijn 25 jaar wellicht de oudste neoprof ooit. Daarvoor deed ik aan atletiek. Ik hoopte jaar na jaar te verbeteren. Uiteindelijk bleek dat ik mijn beste prestaties als achttienjarige heb geleverd. De overstap naar het wielrennen is dus wel degelijk een goede zet geweest.’

Tekst: Edwin MARIËN
Foto’s: ASO/Karenn EDWARDS 

 

 

 

Pin It on Pinterest