Bilal Laggoune blijft op schema richting wereldtitel na zege in Gents Boksgala

GENT – Bilal Laggoune (25) zit op schema. Gisteravond, vrijdag, behield hij zijn IBF-titel bij de cruisers. Het palmares van zijn 28-jarige tegenstander, Simon Barclay, oogde niet meteen spectaculair: tienmaal winst, twee verloren kampen en een bescheiden 183ste plek op de wereldranglijst. Maar de Brit deed het veel beter dan verwacht en hield het de volledige twaalf ronden vol. De beslissing van de ringrechters was unaniem. Alle drie lieten ze een 116-112-score optekenen waardoor Laggoune dichter bij een kamp om de wereldtitel komt.

Voor niet-ingewijden nog even het cv van de Ninovenaar overlopen: drie Belgische en één Europese titel sieren zijn palmares. Tien jaar geleden begon hij als kickbokser, een carrière die hij combineerde als voetballer bij SK Ninove. Een jaar later schakelde hij over naar het boksen, bij de club uit Aalst. Op zijn achttiende verkaste hij naar Gent, waar hij prof werd. Voor een kamp gaat hij altijd op stage naar Miami of Kroatië. Zo ook voor de wedstrijd van vrijdag. Een stage van twee maanden in het Zuid-Europees land moest hem klaar stomen voor de kamp. ‘Ik heb alles gedaan wat niet plezant is en niets dat wel plezant is’, lachte hij.

Aanvankelijk zou Laggoune boksen tegen de Duitser Serdar Sahin, die 22 van zijn 25 kampen won, waarvan twaalf op knock out maar de entourage hield promotor Claude Van de Heede – tevens de agent van Laggoune – zolang aan het lijntje, dat er in allerijl diende te worden uitgekeken naar een vervanger. Uiteindelijk kwam men bij Barclay terecht. Een makkie, dacht iedereen in de Topsporthal, maar de man uit Corby – in de Engelse Midlands – maakte het Laggoune lastig, al werd halfweg de partij duidelijk wie het pleit normaliter zou winnen.

Laggoune: ‘Tijdens de vijfde en zesde ronde heb ik het verschil gemaakt. Toen raakte ik hem serieus op zijn voorhoofd. Ik wist dat ik vanaf dat moment mijn krachten moest doseren want Barclay is sterk, iets wat ik me niet verbaasde. Dat hij niet hoog staat in de ranking wil niks zeggen. In het boksen is zo’n klassering van geen tel. Ik heb wedstrijden van hem bekeken en wist wat hij waard was. Eigenlijk had ik liever tegen Sahin gevochten. Ik denk dat hij me meer ligt. Barclay was ook groter dan ik, wat sowieso niet makkelijk is. Ik denk trouwens dat hij mijn neus heeft gebroken want ik heb moeite om adem te halen. Nu, veel maakt het niet uit, want hij was al gebroken. Nu ga ik vooral uitrusten. Twee maanden heb ik hier keihard voor gewerkt.’ Normaal zal Laggoune in mei weten wie zijn volgende tegenstander – in principe zijn laatste obstakel richting kamp om de wereldtitel – wordt.

Tijdens de laatste drie wedstrijden van de avond dienden we toch enkele verrassingen op te tekenen. Zo verloor thuisbokser Kevin Ongenae tegen Jean-Pierre Habimama, een kleine, vinnige spring-in-‘t-veld, die het – tot verbazing van velen – haalde. Sasha Yengoyan won tegen Ayoub Nefzi, de Tunesische Antwerpenaar, die al in de derde ronde even tegen het canvas ging. Meriton Karaxha – die onlangs brak met zijn manager Renald Devulder – zag zijn opmars richting Europese titel, dan weer afgeremd door Maxim Churbanov, de Russische kampioen, die in ronde zes nochtans een publieke vermaning had gekregen. Maar toen was het al 1u15 en kon je de aanwezigen in de zaal tellen. Wanneer zal men in dit land eens leren dat boks-meetings veel te lang duren en wanneer zal de bond eindelijk eens beslissen om amateurs en profs – zoals dat in het buitenland het geval is – niet op dezelfde affiche te laten plaatsen? (EM)

 

Pin It on Pinterest