Alaphilippe houdt Valverde van een zesde overwinning op de Muur van Hoei

HOEI – Wie voor aanvang van deze 82ste Waalse Pijl zijn spaarcenten had ingezet op Alejandro Valverde dreigde weinig te winnen, maar ook niks te verliezen. De Spanjaard schreef al vijf keer de Waalse Pijl op zijn naam, waarvan de laatste vier jaar telkens op een rij. Dit keer hadden zijn tegenstanders eindelijk begrepen hoe ze hem een halt moesten toeroepen: door voortdurend voor de aanval te kiezen en hem af te matten. Dat leverde succes op voor de Fransman Julian Alaphilippe, die daarmee Quick Step een nieuwe overwinning schonk. Klein detail: de man wist niet dat hij als eerste over de meet reed. Hij dacht dat Nibali nog voorop lag. Zijn neef bracht uiteindelijk uitsluitsel.

De deelnemers aan de Waalse Pijl kregen elf nijdige hellingen – met een stijgingspercentage tussen de 9,6 en twintig procent – voor de wielen geschoven. Eén daarvan was totaal ‘nieuw’: La Redoute, vaak een scherprechter in Luik-Bastenaken-Luik, maar in deze klassieker geprogrammeerd na amper één-derde wedstrijd. Op dat moment reden zeven figuranten, die van bij de start op avontuur trokken, vooraan. Het peloton liet begaan zodat de leiders na amper vijftien kilometer al een voorsprong van bijna vier minuten hadden opgebouwd maar veel meer liepen ze niet uit. Zoals kon worden verwacht brak de koers pas helemaal open bij de eerste van drie beklimmingen van de Muur van Hoei met nog 58 kilometer te gaan. Het was vooral Nibali die aan de boom schudde en uiteindelijk ook voorop geraakte in het gezelschap van Halg, Schachmann, Kangert, Roux en Benedetti. Die laatste twee dienden het eerst af te haken. De anderen hadden op vier kilometer van de meet nog een boni van twintig seconden maar iedereen weet dat dit – vooral in de finale van de Waalse Pijl – onvoldoende is. Jelle Vanendert reed als een bezetene om Tim Wellens naar voor te loodsen maar bleek zelf over een betere conditie te beschikken dan zijn ploegmaat. Uiteindelijk werd het zwoeg- en trekwerk winnend afgesloten door Alaphilippe, die Valverde en Vanendert achter zich hield. Voor de Fransman was dit de vierde zege van het seizoen. Eerder won hij in Columbië en schreef hij de eerste twee ritten van de Ronde van Baskenland op zijn naam.

‘Deze overwinning doet me deugd. Vergeet niet dat ik al tweemaal tweede werd na Valverde. In 2015 was dat een verrassing, een jaar later kon ik bevestigen maar was ik ook wat gefrustreerd. Ik had dit nodig. Het werd tijd dat ik eens een grote wedstrijd won.  Dit doet me bijzonder veel deugd. Daarom ben ik ook supertevreden. Ik wist niet dat ik ging winnen, ik dacht dat Nibali nog voor ons uitreed. Mijn neef wees me erop dat ik wel degelijk de nummer één was. Jelle Vanendert heeft hard gereden. Onze tactiek was simpel: ik was de enige kopman bij Quick Step. De ploeg heeft de wedstrijd goed gecontroleerd. Altijd was er wel iemand mee van ons. Serry deed meer dan zijn job en tijdens de laatste drie, vier kilometer deden Jungels en Gilbert er alles aan om mij in een gunstige positie naar de meet te loodsen. Vanmorgen al, toen ik het zonnetje zag schijnen, wist ik dat dit mijn dag zou worden. Ik voelde dat de benen goed waren. Vrijdag gaan we met het team het parcours van Luik-Bastenaken-Luik verkennen. Na zondag las ik een korte stop in.’

VALVERDE: ‘IEDEREEN REED TEGEN MOVISTAR’

Alejandro Valverde feliciteerde Alaphilippe weliswaar met zijn overwinning maar zijn blik verraadde dat de één-tegen-allen-tactiek van de tegenstanders hem niet echt was bevallen. ‘Iedereen reed tegen mij en tegen Movistar dus moet ik wel tevreden zijn met die tweede plaats. De opmerking dat ik niet meer de ‘onoverwinnelijke’ ben vind ik een beetje misplaatst. Tenslotte was ik zondag ook niet de beste in de Amstel. Mijn revalidatieperiode – tijdens de openingstijdrit van de Tour kwam hij zwaar ten val – is goed verlopen. Wanneer je een knieschijf en je enkel breekt, dan moet je toch afwachten of alles wel opnieuw goed komt. Vergeet ook niet dat ik volgende week 38 jaar word. Maar schrijf me niet af. Tenslotte heb ik dit jaar al negen overwinningen behaald. Ik heb nog een contract van één seizoen en wil er gerust nog een jaar aan breien. De Olympische Spelen van Tokyo in 2020 worden één van mijn objectieven.’

Jelle Vanendert leverde een prima prestatie. Hij heeft zijn derde plaats zeker niet gestolen en was niet alleen in de uitslag, maar ook tijdens de wedstrijd, de beste Lotto-renner. ‘Het was de bedoeling dat ik er een lange sprint van zou maken om Tim te lanceren en ik moet zeggen dat me dit aardig is gelukt al waren er andere renners die beter waren dan hem. Toen ik voorop was geraakt en er nog twee bochten voor mij lagen dacht ik: ‘ik zie wel waar het schip strandt.’ Wanneer ik dan op 200 meter voor het einde Alaphilippe zag opduiken dan wist ik meteen dat het moeilijk zou worden om stand te houden. Misschien dat het een ander verhaal was geworden indien ik wat later had kunnen aanzetten waar zoiets weet je natuurlijk nooit. Ik heb een wedstrijd kunnen rijden zoals ik het wilde. Ik heb mijn krachten kunnen doseren tegen een hecht blok. Uiteraard zou ik dat zondag graag nog eens willen overdoen maar Luik-Bastenaken-Luik is een heel andere koers. Wanneer je goed bent in de Amstel en in de Waalse Pijl dan kan je normaal ook wat laten zien in La Doyenne. Het verschil is wel dat er volgend weekend veel tactischer zal worden gereden.’

‘Ik ben in bijna alle klassiekers al eens bij de top tien geëindigd. Ik zou graag ook eens een keertje winnen. Wanneer je me vraagt of deze derde plek aanvoelt als een zege, dan moet ik negatief antwoorden.’ Vanendert (33) heeft al vaker goed gepresteerd tussen Seraing en Hoei. In 2011 en 2014 werd hij zesde, in 2012 eindigde hij op een vierde plaats. Ondertussen zijn we een aantal jaren verder. ‘Sindsdien heb ik een pak vertrouwen bijgekregen. Bovendien heb ik mij op deze wedstrijd mogen voorbereiden zoals ik het wilde.’

De manier waarop er werd gereden beviel Vanendert wel. ‘Vanaf de eerste beklimming van de Muur werd er bijzonder hard gekoerst. Zoiets ligt me. Ik ben blij dat ik me heb kunnen tonen. Tenslotte is dit mijn favoriete week en zijn dit mijn geprefereerde koersen. Vandaag wilden we de kaart Wellens trekken, maar goed, dat is niet gelukt. Uiteraard was het ook de bedoeling om Valverde van een nieuwe triomftocht te houden en daar zijn we wel in geslaagd. We hebben er vijf jaar over gedaan om te weten hoe we de Spanjaard konden kloppen: door hem af te matten en ervoor te zorgen dat hij niet meer al te fit meer zou zitten tijdens de laatste beklimming van de Muur. Ook Sky en Bahrain hadden dat begrepen. Op het einde zagen we dat Valverde geen ploegmaats meer bij zich in de buurt had. Zondag verwacht ik een soortgelijke wedstrijd. Zowel ik als Tim Wellens en Tiesj Benoot zijn in staat om voor de overwinning te gaan. Uiteindelijk zullen de benen erover beslissen wie van ons drie in de finale als kopman zal worden uitgespeeld.’

Edwin MARIËN

 

Pin It on Pinterest